Pożegnanie Małego Wielkiego Wojownika

Z ogromnym smutkiem i wzruszeniem przyjęliśmy wiadomość o odejściu jednego z naszych podopiecznych – Gabrysia Papciaka, którego wszyscy znaliśmy jako Małego Wielkiego Wojownika. Choć Jego życie od samego początku było niełatwą drogą, On kroczył nią z odwagą, którą mogliśmy podziwiać i która uczyła nas pokory.

Historia Gabrysia zaczęła się od trudnego, przedwczesnego startu. Każdy Jego dzień był walką o oddech, o stabilność, o kolejny gest. Choć Jego ciało było obciążone chorobą, biła od Niego niezwykła siła. Codzienność Gabrysia, pełna wyzwań, których wielu z nas nie potrafi sobie wyobrazić, uczyła nas, jak wielką wartością jest każdy miarowy oddech i chwila spokoju. W murach naszego Ośrodka mieliśmy zaszczyt towarzyszyć Mu w części tej drogi, wspólnie z terapeutami i specjalistami celebrując każdy, nawet najmniejszy sukces.

Złożył zbroję, by odpocząć
Dziś, jak napisali Jego Najbliżsi, nasz Wojownik złożył zbroję. Po miesiącach heroicznych zmagań z ograniczeniami ciała, uwolnił się od wszystkich trudów. Nie ma już bólu ani słabości. Został tylko spokój i światło, które wnosił w życie każdego, kto miał zaszczyt Go poznać.
Szczególne wyrazy współczucia i jedności kierujemy do Rodziców. Byliście dla Gabrysia nie tylko opiekunami, ale najdzielniejszą załogą – strażnikami Jego bezpieczeństwa, którzy mimo ogromnego zmęczenia nigdy nie opuścili posterunku. Wasza determinacja, by zapewnić Mu godność i miłość mimo tak wielkiego ciężaru choroby, jest dla nas wzorem najwyższego oddania.
„Bywają chwile, w których serce jest zbyt małe, by pomieścić cały smutek, ale i zbyt wielkie, by zapomnieć o kimś, kto nauczył nas, czym jest prawdziwa walka”. Odpoczywaj w spokoju, Mały Wojowniku. Twoja warta dobiegła końca, a pamięć o Twojej sile zostanie z nami na zawsze.

/Agnieszka Kotowicz-Mucha/

Dyrekcja Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego
im. ks. Jana Twardowskiego w Bochni
oraz Terapeuci i Specjaliści Ośrodka Koordynacyjno-Rehabilitacyjno-Opiekuńczego